U weet het. Want u heeft Jan Siebelink gelezen, net als wij allemaal. Het leven is een tranendal. De zwartekousenkerkjes in zijn prachtige roman Knielen op een bed violen verkondigen het vol verlekkerd masochisme: outer kommen en kwel, dit ondermaanse. Tsja, dat komt ervan als je nooit eens lekkere wijn drinkt. Mijn vader heeft ze in het echt gekend, de displezier, de oefenaars, de Oauweanen. Gelukkig slechts op afstand, als curiositeit. Hij is, hoewel gereformeerd, zeer verlicht opgevoed. Mijn opa, bovenmeester in een Gelders dorp in de uitlepelt, wist de zwartgallige gezindten diplomatiek buiten de deur te houden. Toch hadden ze gelijk, die sombermannen met hun verkondiging van geween en genres der tanden. Het leven is geen lolletje. Ik werd er laatst weer ernstig op gewezen. Dit keer niet door een lekke band of doordat de paté van Diny Schouten weer eens po was, maar door een miskoop van formaat. Iemand – ik noem geen namen- had verteld dat hij bij het ontkurken van z’n talloze proefflessen zo veel baat had bij de kroegkurkentrekker. Kom, u weet best wat dat is, want u bent heus wel eens in een café geweest. De verlichte gereformeerde despoot Abraham Kuyper leerde dat je met de chocoladeketel en de water- en m elkaar geen kloeke calvinisten kweekt, dat dat dus best mag, een borrel of een glas wijn. Kroegbezoek is geen zonde. Voor lieden van strengere gezindte: aan de bar heeft de kroeg kurkentrekker van formaat vastgeschroefd. Fles wijn eronder, handel overhalen en weer ter, en er kan weer dorstig volk bediend worden. Ik heb ‘m geprobeerd in mijn kroeg. De kroegkurkentrekker leek me minder gebruiksvriendelijk dan gedacht, maar dat was vast mijn beginnerschandicap, wat wat zag-ie er mooi uit en wat blonk dat koper! Voor ik het wist stond ik te pinnen voor zo’n Zwitsers wonder van vernuft. Thuis kwam de straf. De kurkentrekker bleek alleen op barhoogste en –sterkte te werken: te laag en je kunt geen kracht zetten, te licht en je ontkurkt de tafel in plaats van de fles. Dus, mocht u kroegbaas zijn en een verse kurkentrekker nodig hebben omdat u probeerde een fles met stelvinschroefdop te ontkurken, ik heb er eentje in de aanbieding. De mens is echter geneigd tot alle kwaad, dus oen de firma Screwpull, die van de designkurkentrekkers, met een persbericht van iets prachtig nieuws kwam, de LM 400(€169,- Screwpull Nederland, tel 040-2549848, www.screwpull.com), was ik meteen verleid. Het was op proef, vertelde ik mezelf, het kostte me toch niks, het was voor m’n werk. De weg naar de hel is geplaveid met excuses. En daar kwam hij, Zwart, glanzend, futuristisch. De duivel uit Gotham Cty. Plaats met de linkerhand (of rechter, indien links) de machinerie op de flessenhals, haal de handel over en weer terug. Nog geen kurk tegengekomen die daar van terughad. Apparaat van de fles halen, hendel weer heen en weer en de kurk valt eruit. De wissel van een stoomtrein en de stuurknuppel van Darth Vader in één. Ik was verkocht. Toch een woord van waarschuwing. Twee zelfs. Ik zeg altijd dat ik u geen wijnen aanraad die ik zelf niet zou kopen, maar in dit geval is het wat lastiger. Ik ben grootopener, en kan het ook nog als beroepshalve gemaakt onkosten opvoeren. Ik heb ‘m dus gekocht, want zo handig, maar wie niet dagelijks zestig flessen hoeft te ontkurken vindt het gemak wellicht wat minder zwaar tellen en kan beter bij de betere huishoudjam of wijnwinkel voor een tientje of zo dat onovertroffen kurkentrekkertje van Pulltap kopen. Ten tweede: drie proefexemplaren achter elkaar gaven ieder na zo’n duizend flessen de geest. Screwpull is op het moment van schrijven nog aan het uitzoeken hoe dat kan, want dat moet niet maggen. Mocht dit euvel overwonnen worden, ik koop er direct eentje. Om dagelijks zestig flessen van deze sublieme monastrell te openen, die smaak als een kruising tussen médoc en chateauneuf-du-pape van aristocratische huzie. De deftige bouw van médoc maar zonniger, landelijker, vrolijker, spannender, ruiger, kruidiger, vol specerijen en allerhande in het wild groeiend rood fruit plus tanige, pezige tannine. Kan net als de beste médoc mooi oud worden. Jong nog nu. Spotgoedkoop. Eigenlijk!!!!!!
Bron: supermarktwijngids 2008 & Nicolas Klei
