Signeren is nou niet bepaald mijn favoriete arbeid. Het voelt raar, zo achter je eigen werkjes. Toch ga ik met niet al te veel tegenzin op pad, zoals die keer naar een supermarktfiliaal in de stad X. Ik weet immers dat het in de praktijk grotendeels gezellig is, met veel aardige mensen. Helaas komt op zon avond ook altijd een met alcohol doordrenkte en ook anderszins wat minder heldere fan aanzetten met al je ouwe boekjes waarin hij graag handtekeningen wil hebben. Dat lijkt geen probleem, maar daarna gaat hij, overvloeiend van dankbaarheid, eindeloos tegen je aan ouwehoeren. In de stad X. (he, dat heb ik nou altijd willen schrijven, net een negentiende-eeuwse roman) echter ontdekte de paars aangezette en overvloedig zwetende fan na een tijdje de wijninkoopster van de supermarktketen in kwestie en trok hij op haar af voor een moeizaam gesprek met langdurige stiltes waarin hij peinzend in haar decolleté stond te loeren. Na afloop zeggen winkel, inkoopster en ik dan tegen elkaar dat het allemaal weer reuzelgezellig was, en haal ik mijn factuur tevoorschijn. Dat is beter dan opsturen, want als je een beetje proeftruilt de filiaalchef de factuur direct om voor baar geld en dat blijft altijd veel meer dan hetzelfde bedrag op een bankafschrift. Loon naar werken. De wijninkoopster vond dat ze eigenlijk ook wel zo’n envelop verdiend had, met op de achtergrond de zwetende fan die naar haar billen tuurde terwijl de filiaalchef ‘m uitlegde dat het feest nu toch echt afgelopen was. Op weg naar de parkeergarage zagen we ‘m nog een keer. Stuiterend over een stoepje, zodat het plastic tasje met m’n boekjes bijna van z’n bagagedrager gleed, verdween hij onzeker in de nacht. Omfietswijn, jaja. Het is maar goed dat deze daar niet stond, want dan was de fan helemaal niet meer weg te slaan geweest. (‘is dit nu wat u noemt een rondborstige wijn?’) Barstensvol verleidelijk rood fruit. Eigenlijk.

Bron: supermarktwijngids 2008 & Nicolas Klei 

Delcellier Rouge VdP 2006 online Bestellen