Beleefde ruzie, maar toch fikse ruzie, tussen Robert Parker en Jancis Robinson. Parker is de Amerikaanse wijnpaus, Jancis de Engelse grande dame van de wijn (de Atlas of Wine, de Oxford Companion to Wine). Het ging over een bordeaux. Parker vond ‘m geweldig. 98 punten! Hm, Zei Jancis, het is wel wijn met veel van alles, maar ik vind het geen bordeaux meer. Het lijkt wel port! En ze gaf niet meer dan een zesje oftewel krappaan! Als zulke kenners het al niet eens zijn, wat moeten wij dan? Tekst en uitleg geven. Zoals aan de lezer laatst die dit maar ‘een naar, zuur, typisch Frans wijntje’ vond. ‘Geef mij die lekkere malse Australiërs en Chilenen maar, mijnheer!
Prima. Maar, zei professor Klei, dat is nou wat je probeert te leren bij wijnproeven. Echt objectief proeven kan niet, maar ’t is een nobel streven. Trachten zover te komen dat je kunt zeggen: ‘Het is mijn smaak niet, maar het is wel goedgemaakte wijn.’ Zo is bordeaux niet bepaald mijn lievelingswijn. Niet iets dat ik snel zal opentrekken. Zo serieus, zo statig, somber zelfs, streng. Zonder sjeu. Maar ik maak mezelf wel wijs dat i kan proeven of he teen sjieke bordeaux is of een sjofele. Of de karakteristieke sombere, sinistere ‘beet’ die de hertog van Saint-Simon al noemde, bekleed is met mooi rijp fruit of vergezeld gaat van dunne zuren. Moeilijk? Een kwestie van ervaring g. Veel proeven, dat is het hele eireen eten. Begin eens met deze. Hij heeft de beet, hij heeft de zuren en de tannine. Het is overduidelijk geen mollige Australiër. Maar het rode fruit is prachtig rijp, alles is in balans. Jancis Robinson vindt ‘m vast net zo geestverruimend lekker als ik. Biodynamisch overigens, en al werkt het niet altijd, in dit geval dan ook zeer puur en natuurlijk smakend.

bron: supermarktwijngids 2008 & Nicolas Klei 

La Coccinelle de la Grolet AOC 2004 online Bestellen